poniedziałek, 23 lutego 2015

Armia Imperium Rosyjskiego w wojnie 1863 roku - pierwszy okres reform Dymitra Aleksiejewicza Milutina

gen. Dymitr Aleksiejewicz Milutin
Jedno z głównych źródeł wiedzy jeżeli chodzi o działania armii rosyjskiej tłumiącej polski zryw niepodległościowy roku 1863 stanowi opracowanie Giesketa pt. Wojennyie diejstwija w Carstwie Polskom w 1863 godu. Naczało wozstanija (janwar’, fiewral’ i pierwaja połowina marta), sostawił S. Gieskiet pod riedakciej gienierał-liejtnanta A. Puzyrewskiego, Warszawa 1894..
 

Swego czasu podałem OdB [bez artylerii i sotni kozackich - te w przygotowaniu] za styczeń 1863;
[1] Część 1 - Gwardia
[2] Część 2 - 4. Dywizja Piechoty
[3] Część II/B - 5. Dywizja Piechoty
[4] Część II/C - 6. i 7. Dywizje Piechoty

Tu pojawia się jednak szereg pytań, odnośnie organizacji armii rosyjskiej, choćby na poziomie taktycznym podczas wojny roku 1863. 

Nowy minister wojny gen. Dymitr Aleksiejewicz Milutin pod koniec 1861 zaordynował iż armia rosyjska w czasach pokoju winna mieć stan ok. 800 tys. żołnierzy, natomiast na wypadek wojny etaty miały ulec zmianie do 1 410 027 żołnierzy. Był to punkt wyjścia dla szczegółowych ustaleń komisji gen. Dannenberga obradującej od 1862 roku.
Cały proces trwał przeszło dekadę, a oficjalne jego zakończenie przyjmuje się na rok 1874 [niemniej jak podaje raport gen. Pawła Jewstafiewicza Kotzebue, dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego za ten "kończący" reformy okres, nie udało się dokonać jednej z głównych bo kwaterunkowych zmian. Większość pułków liniowych jak po dawnemu kwaterowała rozrzucona na sporym obszarze po mieszkaniach prywatnych. Budowa koszar po większej części zakończyła się dopiero na przełomie XIX/XX wieku]

Niemniej i przed Milutinem, dokonano kilku doraźnych zmian, które uwidoczniły się w działaniach wojennych roku 1863.
Wojna lat 1853-56 ukazała, jak podaje w swojej monografii Bieskrownyj, Russkaja armia i fłot w XIX wiekie, Moskwa 1973, str. 45, iż np. piechota miała wyraźne braki ilościowe. Okres od 1856/57 do końca 1861 roku, zakończył przedwstępną fazę, przede wszystkim dodając trzeci batalion, zaczynając od gwardii a kończąc na pułkach piechoty liniowej *), zwiększyła się też liczba batalionów strzelców, czy też liczba dywizji piechoty [z 18 do 21], sformowano 4 batalion, który oficjalnie nazywano 4 [IV] rezerwowym batalionem **), stacjonującym po dawnemu w "ojczystym" mieście danego pułku.

I tak pod koniec 1861 r. piechota składała się z:
-10 gwardyjskich i 14 grenadierskich pułków w trzy-batalionowym składzie,
-72 pułków piechoty również w trzy-batalionowym składzie,
-na Kaukazie, zreformowano 4 pułki grenadierskie i 12 piechoty do stanu pięciu batalionów,
-Do powyższego należy dodać 28 batalionów strzelców [3 gwardyjskie, 3 grenadierskie, 18 armijnych i 4 kaukaskie - potem przeformowane w pułki, które łączone były w oddzielne brygady strzelców],

Całość zamykała się w 3 dywizjach gwardii, 4 grenadierskich, 21 piechoty.

Pozdrawiam,
Marcin

--------------------------
*) Organizacja pułku piechoty w wojnie roku 1863 poza dodaniem trzeciego batalionu występowała podług reformy cesarza Mikołaja z 1833 roku.
Każdy batalion był w składzie 4 rot, każda rota składała się z 230 żołnierzy, 24 podoficerów i 4 oficerów - w batalionie było zatem 920 żołnierzy i 96 podoficerów/oficerów. Oddzielne pułki [stacjonujące m.in. na kaukazie] czy bataliony strzelców miały ten sam systemat, z tą różnicą iż w rocie zamiast 24 było 20 podoficerów. 


**) Składał się z 870 żołnierzy i 21 oficerów, dzielił się na 5 rot; 1 strzelecka, 4 liniowe, podczas wojny liczba żołnierzy i odpowiednio oficerów wzrastała do wartości 1074 bagnetów i formowano z nich dywizje rezerwowe [co nie nowe], tj. z każdego korpusu 12 batalionów tworzyło jedną dywizję rezerwy

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...